'n Nuusbrokkie oor jou skaaptjoppie - Handelsmerke, kwaliteit indikasie merke, “Geografical Indicators” (GI’s) en generiese verbruikersopvoeding, elk het sy unieke identiteit.

Deur Tineil Hurter en Marina Bester

Handelsmerke is tans ‘n witwarm onderwerp van bespreking en ‘n tameletjie wat talle rooivleis produsente aan die wonder het. Wat presies is die storie agter die storie oor handelsmerke, geregistreerde kwaliteit indikasie merke en “geografical indicators” as dit by skaapvleis kom? Kom ons gesels bietjie hieroor, deel feite en kyk opnuut na die rol van Skaapvleis Suid-Afrika in hierdie milieu.

Wat is ‘n handelsmerk?

Skottelgoedseep, melk, tandepasta en koffie, hierdie items is sekerlik ook op jou standaard inkopieslysie? Jy kan sekerlik ook al met toe oë hierdie basiese benodighede in die winkel kry en in jou trollie laai sonder om twee keer daaroor te dink. Maar wanneer laas het jy stilgestaan voor die winkelrak en regtig na dit wat voor jou is gekyk en gedink oor hoekom jy hierdie skottelgoedseep en nie daardie een vat nie? Is dit omdat jou familie, generasie na generasie daardie spesifieke groen seep wat so lekker skuim vertrou, of is dit bloot net omdat jy vertroud is met die handelsmerk wat op hierdie produk (en op al jou ander huishoudelike skoonmaakprodukte) verskyn?

Na ‘n in diepte literatuurstudie oor handelsmerke, kan ons met oortuiging sê dat daar baie waarde in ‘n handelsmerk met ‘n goeie reputasie en volhoubare kwaliteit lê, maar is dit ook die geval as dit by vars voedselprodukte kom? As ‘n handelsmerk daarin kan slaag om die verbruiker se vertroue en guns te wen, verlaag dit daardie inherente onsekerheid wat betrokke is by die onmiddellike en toekomstige koopsbesluite. Die handelsmerk kan terselfdertyd ook die verbruiker se bereidwilligheid om te betaal beïnvloed.  Hoe meer ‘n handelsmerk doen om ‘n positiewe, betroubare beeld by verbruikers te vestig, hoe meer waardevol raak dit vir die verbruiker wat nie die intensiewe voor-verkope navorsing oor kwaliteit kan of wil doen nie.  In eenvoudiger terme doen die gevestigde handelsmerk die dink-werk vir ons, omdat ons alreeds besluit het om dit waarvoor die handelsmerk staan, te glo en te vertrou.  Hierdie stelling is bevestig toe studies gevind het dat geskoolde, professionele vroue met beperkte tyd, eerder die lemoensap van ‘n bekende handelsmerk gekies en gekoop het as die ander opsies. 

In die geval van vars produkte is die benadering tot die koopbesluit bietjie anders as met verwerkte verpakte, nie bederfbare, produkte.  Die kwaliteit van ‘n vars produk kan tot ‘n mate ervaar word deur na die produk te kyk , daaraan te ruik, aan die produk te vat en selfs daaraan te proe voor jy dit koop. Onsekerheid oor die produk word tot ‘n mate reeds so verlaag. Hierdie is egter weer ook nie heeltemal die geval met vars vleis nie, wat baie sorgvuldig verpak word. Daarom kan mens redeneer dat daar wel een of ander vorm van indikasie op die verpakking moet wees aangaande die kwaliteit van die vleis. Maar volgens literatuur voeg handelsmerke van vars produkte die minste waarde tot die prestige van die produk toe.  Dit kan wees omdat die produksieproses van vars produkte groter onsekerheid in die gesig staar en dié eienskap dit vir die industrie moeiliker maak om die vooraf vasgestelde standaarde van kwaliteit vol te hou. Die waarskynlikheid vir ‘n verbruiker om wéér ‘n produk te koop neem vanselfsprekend af as die handelsmerk nie deurlopend aan hul kwaliteit beloftes en standaarde voldoen nie, wat dikwels ‘n groot risiko met vars produkte is.  Hierdie tipe fluktuering in kwaliteit kan tot die ontstaan van negatiewe word-of-mouth lei, wat die integriteit van die handelsmerk ondermyn. Daarom, as jy na die vars produkte industrie kyk,  is daar maar net ‘n handjie vol suksesvolle handelsmerke wat uitstaan.  Dink byvoorbeeldaan Tru-Cape appels en pere.  Hierdie is ‘n bekende handelsmerk met verskeie kleiner produsente wat onder die handelsmerk produseer.  Dit is nie altyd vir die kleiner produsent finansieel moontlik om hul eie handelsmerk op die been te bring en te vestig nie. 

In ‘n gesprek met Mnr Rudi van der Westhuizen van SAMIC het hy ons aandag gevestig op die feit dat, volgens die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye se gewysigde wet R55 van 30 Januarie 2015, daar nie meer na handelsmerke vir rooivleisprodukte mag verwys word nie maar wel na kwaliteit indikasie merke.  Die amptelike definisie hiervoor is as volg:

“ Quality indication: A word or expression or brand name or trade mark or any other mark or symbol that may directly or by implication influence the choice of the buyer in buying that specific meat, that has been approved by the executive officer on written request for use in a roller-mark and/or as a stamp on the carcasses and/or as an indication on meat or on packaging thereof.”

Daar is tans 26 kwaliteit indikasie merke wat by SAMIC geregistreer is en deur hul geoudit word. Hierdie kwaliteit indikasie merke het elk ‘n kriteria waaraan die produksieproses en die finale produk moet voldoen om sodoende die kwaliteit indikasie merk te kan dra.  Die geregistreerde kwaliteit indikasie merke vir Suid Afrikaanse skaapvleis is as volg:

·         Certified Karoo Meat of Origin

·         Checkers Certified Natural lamb

·         Gesogte Laingsburg Karoo Lam/ Famous Laingsburg KarooLamb

·         HHB Free Range

·         Karoo Naturally Free

·         Pick n Pay Free Range

·         Woolworths Free Range

·         Fresh by Nature

·         Cavalier Grassfed Lamb

·         SAFAM (South African Farm Assured Meat)

Elkeen van hierdie kwaliteit indikasie merke verwys na ‘n stel unieke kwaliteite van die produk, gemik op ‘n nismark. Deelname aan hierdie kwaliteit indikasie merke is heeltemal vrywillig en die bemarkingsverantwoordelikhede van die verskeie merke lê by die organisasies of kleinhandelaarswat dit geregistreer het. Bemarking van skaapvleis wat ‘n spesifieke kwaliteit indikasie merk dra sal tipies inligting bevat oor die unieke eienskappe van daardie spesifieke stuk skaapvleis, die naspeurbaarheid (traceability) en afkoms daarvan. Meer inligting oor elk van hierdie kwaliteit indikasie merke kan op SAMIC se webwerf gekry word: www.samic.co.za.

Ons het Prof Johan Kirsten wat betrokke is by Certified Karoo meat of Origin, geraadpleeg oor die gebruik van ‘n kwaliteit indikasie merk. “Kwaliteitsmerke dra ‘n bepaalde boodskap in sake produksiepraktyke, etiese en morele norme, ens maar kan dus baie maklik misbruik word deur byvoorbeeld te verklaar (sonder kontrolering) dat die produk ‘free range’ is terwyl dit eintlik maar in ‘n voerkraal gestaan het. Met die onlangse droogte wonder ‘n mens soms hoeveel van die vleisprodukte wat as ‘free range’ bemark is werklik vanaf die veld gekom het”.

 “Geogragraphical Indicators” is ook ingesluit by hierdie kwaliteit indikasie merke wat deur SAMIC geoudit word. GI’s is voedselprodukte wat gekenmerk word deur die unieke eienskappe wat die ligging of area van produksie aan die voedselproduk gee.  Dit kan eienskappe wees wat eie is aan die metode van produksie, die ekologie, plant spesies wat slegs in sekere areas voorkom, unieke tradisies of verteenwoordigende dier rasse van streke. Handelsmerke en GI’s is beide vorms van intelektuele eiendom. Prof Johann Kirsten verduidelik die enigste verskil is dat ‘n handelsmerk aan ‘n regspersoon (maatskappy of individu) behoort terwyl ‘n GI inderwaarheid verwys na intellektuele eiendom wat aan mense in ‘n streek behoort. So byvoorbeeld kan niemand die naam Karoo of Laingsburg besit nie en daarom is wetgewing nodig om hierdie regte te beskerm. 

In die geval van GI voedselprodukte, word daar glad nie eers na die produsent verwys nie.  Alle klem val op die  die omgewing van produksie en die kwaliteit wat daarmee gepaard gaan. Enige produsent wat in so ‘n streek of area produseer en wat die spesifikasies van die GI respekteer en gehoor gee daaraan, is geregtig om die GI te gebruik.  Voorbeelde van bekende GI’s sluit Bordeaux wyne, Rochefort kaas, Parma-ham, Rooibostee uit die Cederberg area en Karoolam (ingesluit by kwaliteit indikasie merke hier bo) in.   GI’s is daarom nie die eiendom van enige persoon of industrie nie en kan ook nie onder enige omstandighede as ‘n handelsmerk geag word nie. Die naspeurbaarheid wat die produkte aan die verbruiker bied, sit die produk weereens in ‘n kwaliteitsklas van sy eie.

Skaapvleis Suid Afrika: Generiese skaapvleis verbruikersopvoeding

Volgens Skaapvleis SA se mandaat vanaf die Nasionale Landbou Bemarkingsraad is dit ons verantwoordelikheid om verbruikersopvoeding oor generiese, Suid Afrikaanse, skaapvleis te bestuur. “Generies” is ‘n oorkoepelende term, in hierdie geval sluit dit alle skaapvleis wat in Suid Afrika geproduseer word in. Verbruikersopvoeding verskil ook van bemarking in die manier waarmee daar met die verbruiker gekommunikeer word. Bemarking werk meer op die verbruiker se onderbewuste met kort kragtige boodskappe wat die verbruiker motiveer om ‘n produk te koop. Verbruikersopvoeding strek verder as bemarking in terme van die aard en hoeveelheid direkte inligting wat aan die verbruiker gekommunikeer word. Verbruikersopvoeding se doel is om die verbruiker toe te rus met onpartydige inligting, wat op alle Suid Afrikaanse skaapvleis van toepassing is, waarmee hul dan ‘n ingeligte koopsbesluit kan maak. Daarom sluit ons kommunikasie aan verbruikers inligting oor die aankoop, verbruik en voordele van die gebruik van die gemiddelde skaapvleis produk wat in Suid Afrika geproduseer word, in. Gesondheids- en voedingswaarde boodskappe wat ons versprei is gegrond op die nuutste wetenskaplike navorsing deur kundiges in Suid Africa insluitend Prof Hettie Schönveldt en haar span asook Dr Ina van Heerden van die LNR. Ons lê dus so die basis vir verdere verbruikersopvoeding asook bemarking wat enige ander organisasies verantwoordelik vir hul verskillende kwaliteit indikasie merke wil doen.  Gaan kyk op www.cookingwithlamb.com, asook Healthy Meat op Facebook, na die inligting wat Skaapvleis SA tans versprei.
 

 

 

 

 

 

 

   So jy’t nie op ‘n plaas grootgeword nie, jou ouerhuis se koffietafels was nooit besaai met al wat ‘n landboutydskrif is nie en die naaste wat jy aan ‘n boerdery kom is vetplante kweek in jou woonstel se vensterbank. Tog is jy sekerlik een van baie Suid Afrikaners wat lief is vir ‘n skaaptjoppie op die vuur of ‘n skaapboud vir Sondag middagete. Hierdie Suid Afrikaanse gunstelinge kan egter nie vinnig in ‘n fabriek gemaak word nie. Nee, daarvoor benodig ons landbouers met ‘n vermoë om die onvoorspelbare natuurelemente te kombineer en te manipuleer om sodoende vir ons kwaliteit skaapvleis op te lewer. Tineil Hurter, van die Departement Landbou Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria is Skaapvleis SA se dame agter die skerms wat oor en vir die skaapvleis produsent van Suid Afrika skryf .

So jy’t nie op ‘n plaas grootgeword nie, jou ouerhuis se koffietafels was nooit besaai met al wat ‘n landboutydskrif is nie en die naaste wat jy aan ‘n boerdery kom is vetplante kweek in jou woonstel se vensterbank. Tog is jy sekerlik een van baie Suid Afrikaners wat lief is vir ‘n skaaptjoppie op die vuur of ‘n skaapboud vir Sondag middagete. Hierdie Suid Afrikaanse gunstelinge kan egter nie vinnig in ‘n fabriek gemaak word nie. Nee, daarvoor benodig ons landbouers met ‘n vermoë om die onvoorspelbare natuurelemente te kombineer en te manipuleer om sodoende vir ons kwaliteit skaapvleis op te lewer. Tineil Hurter, van die Departement Landbou Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria is Skaapvleis SA se dame agter die skerms wat oor en vir die skaapvleis produsent van Suid Afrika skryf.

  Marina is die projek bestuurder van Skaapvleis SA se verbruikersopvoeding projek. Marina het haar graad in Verbruikers wetenskap: Voedselhandel, by die Universiteit van Pretoria voltooi. Sy is tans ook ‘n MSc. Voeding student onder die leiding van Prof. Hettie Schönfeldt by die Universiteit van Pretoria    Kontak Marina gerus met enige vrae oor die Skaapvleis SA verbruikersopvoeding projek by marina@healthymeat.co.za

Marina is die projek bestuurder van Skaapvleis SA se verbruikersopvoeding projek. Marina het haar graad in Verbruikers wetenskap: Voedselhandel, by die Universiteit van Pretoria voltooi. Sy is tans ook ‘n MSc. Voeding student onder die leiding van Prof. Hettie Schönfeldt by die Universiteit van Pretoria

Kontak Marina gerus met enige vrae oor die Skaapvleis SA verbruikersopvoeding projek by marina@healthymeat.co.za

‘n Nuusbrokkie oor jou skaaptjoppie - Landbouprodusent, ontmoet jou skaapvleisverbruiker

Deur Tineil Hurter en Marina Bester vir Skaapvleis Suid-Afrika

Koerantopskrifte en nuusberigte oor verswakte wisselkoerse en stygende voedselpryse, waar rooivleis dikwels as die grootste antagonis uitgebeeld word, is genoeg om enige produsent te laat wonder “wie gaan dan my produk kan koop?”.  Die feit dat skaapvleis reeds ‘n duur produk geword het (in vergelyking met ander proteïen kommoditeite), is ‘n realiteit en daarom geskied Skaapvleis SA se verbruikersopvoeding hoofsaaklik deur kanale wat veral die hoër LSM verbruiker in Suid-Afrika bereik.  Hulle is immers die verbruikers wat die produk kan bekostig maar ook dikwels meegesleur word in ‘n see van verwarrende en verkeerd-geïnterpreteerde gesondheidsboodskappe wat skaapvleis nie begunstig nie. Hierdie wanbegrippe tesame met ‘n kultuur van kitsetes sonder enige teken van skaapvleis, skets ‘n bewolkte prentjie van verbruikers wat deur ons vingers kan glip as ons nie iets doen nie.  

By Skaapvleis Suid-Afrika is dit egter ons werk om skaapvleis op die verbruiker se bord te hou, ondanks al hierdie teenwerkende magte. Vir 2016 het ons dit ons hoofdoel gemaak om die verbruiker ingelig te hou, op radio en sosiale media, oor hoe om skaapvleis (selfs die goedkoper snitte) modern, gerieflik en ekonomies te benut.  Hierdie jaar kry ons ook hulp vanuit alle oorde, van slagters en restaurante tot “celebrity” braaiers en bobaas-kokke om skaapvleis, Suid Afrika se nommer een proteïenkeuse te maak. Wie presies is die Suid-Afrikaanse verbruiker wat ons wil bereik?  Tineil Hurter, ‘n nagraadse landbou-ekonomie navorser van die Universiteit van Pretoria, fokus tans op navorsing oor die aankoop van skaapvleis in SA en is dus die regte dame om voor te stel aan die verbruikers van u produk, trots Suid-Afrikaanse Skaapvleis.   

Hoe word Suid-Afrikaanse verbruikers gedefinieer?

Wat koopkrag betref, is ons Suid-Afrikaanse bevolking een van die mees diverse bevolkings in die wêreld en ook dikwels ‘n tameletjie vir ekonome om uit te pluis.  Dit is belangrik om te verstaan dat alhoewel ons baie keer praat van die “hoër inkomste verbruiker”, ‘n verbruiker só veel meer is as net sy besteebare inkomste.  Regdeur van kulture wat oor die jare verwesters het tot persepsies oor vleis wat deur mites veroorsaak is, is daar talle onmeetbare (en ietwat onvoorspelbare) faktore wat ‘n invloed op die verbruiker het. Daar is wel sekere aspekte wat gemeet kan word en waarvolgens verbruikers geklassifiseer word om dinge te vergemaklik. Die “Living Standards Measure” (LSM) instrument is ontwikkel om diverse verbruikers met verskillende gedragspatrone só te groepeer sodat verbruikers met soortgelyke gedragspatrone saam in groepe verteenwoordig word. Die ontwikkeling van die instrument word deur ‘n reeks gebeure gestimuleer.  Die groepering van die bevolking volgens “landelik/stedelik” het as ‘n differensiëringsmetode sy waarde verloor namate die gaping tussen landelike- en stedelike markte gekrimp het. Tegelykertyd het verbruikersgedragin beide markte toenemend eenders geraak. Die Suid-Afrikaanse bevolking word volgens lewenstandaarde gegroepeer en staan as LSM-groepe bekend. LSM-groepe is onder geen omstandighede ‘n maatstaf van rasse-groepering nie en reflekteer die ware bevolkingsverdeling.

Elkeen van die groepe het ook hul eie persepsie van wat kwaliteit is en daarom is dit belangrik om te weet presies wie ‘n produk se teikenverbruiker is en wat hul behoeftes is om op die ou einde ‘n produk te produseer wat aan hul vereistes voldoen. 

LSM-groepe se verdeling kan as volg vereenvoudig word:

LSM 1 – 4: Die lae-inkomste verbruiker: In 2013 het ongeveer 22% van die bevolking in LSM 1 - 4 geval met ‘n gemiddelde maandlikse inkomste van R 2 372. Die lae-inkomste groep bestee tot 50% van hulle inkomste aan kos en is dus baie pryssensitief as dit by die aankoop van voedselprodukte kom. Meeste van die verbruikers woon in landelike gebiede in tradisionele hutte of ‘shacks’, terwyl slegs 15.9% in sogenaamde “matchbox” huise woon.  Die groep het min tot geen toegang tot basiese dienste.  Die individue het ‘n bietjie blootstelling aan hoërskoolonderrig maar nie matriek nie.  Hulle kyk en luister meestal na Afrikataal radiostasies en T.V. programme.  Die groep se ouderdom wissel van 15-24 en 50+

LSM 5 – 7: Sowat 53.5% van die Suid Afrikaanse bevolking is die middelklasverbruiker met ‘n gemiddelde inkomste van R 7 683. Die verbruikersgroep word blootgestel aan ‘n verskeidenheid media kanale.  Hulle woon in stedelike gebiede en het toegang tot alle basiese dienste.  25-49 jariges word in LSM 6 en die onderste segment van LSM 7 verteenwoordig, terwyl die hoër segment vanLSM 7 uit 25-34 jariges bestaan.  LSM 7 het minstens 1 in 7 dae toegang tot die internet.  Alle verbruikers in hierdie groep het minstens matriek alhoewel ‘n groot persentasie van hierdie groep steeds werkloos is.

LSM 8 - 10 is die hoër-inkomste verbruiker met ‘n gemiddeldde maandlikse inkomste van R 25 725. Hierdie verbruikers woon almal in stedelike gebiede.  Meeste verbruikers het matriek of ‘n hoër kwalifikasie.  Hierdie verbruikers het toegang tot die internet en alle vorme van plaaslike en internasionale media insluitend TV, radio, glanstydskrifte, elektroniese media bronne en koerante. Hierdie groep is daarom veral vatbaar vir internasionale verbruikersgiere.

 

Huidige verbruikersgiere

Inkomstevlakke is verseker een van die groot onderliggende dryfkragte van verbruikerpatrone, veral produkte wat verkoop word teen ‘n premiumprys. Net netomdat ‘n verbruiker ‘n produk kan bekostig beteken egter nie noodwendig dat hy/sy die motivering het om daardie produk te wil besit nie. Verbruikers moet met inligting bemagtig word wat die behoefte skep om die produk te wil koop. Buiten basiese menslike behoeftes kan hierdie “ambisie” om ‘n produk te koop, gekoppel wees aan ‘n sekere gier (trend). Party giere is van korte duur en word deur populêre kultuur en media geskep, waar ander giere meer volhoubaar is en deel word van ‘n mens se alledaagse leefstyl. ‘n Internasionale navorsingsmaatskappy, Mintel Food and Drink, wat groot spelers in die voedselbedryf toerus met data van voedselgiere en verbruikers se behoeftes, het ‘n verslag uitgereik waarin hulle 2016 se top voedselgiere gepubliseer het. Die goeie nuus is dat ‘n hele paar van hierdie giere Suid-Afrikaanse skaapvleis soos ‘n handskoen pas!

Mintel Food and Drink voorspel 2016 se kosverbruikersgiere as volg:

·         “Kunsmatig: Openbare vyand nommer een”
·         “Eko is die nuwe werklikheid”
·         “Van binne af buitentoe”
·         “Alternatiewe oral”
·         “Vir elke liggaam”
·         “E-revolusie: Van trollies na klikke”
·         “Goed genoeg om oor te twiet”
         “Tafel vir een”
·         “Dieet volgens DNA”
·         “Vet verloor sy stigma”
·         “Eet met jou oë”

Die huidige verbruikersgiere, “artificial-public enemy no. 1” en “diet by DNA” dui daarop dat verbruikers bewus is van die belangrikheid om vars kos, só naby moontlik aan die voedselsoort se natuurlike vorm, te eet. Verbruikers wil al hoe meer “back to the basics” gaan wat kos aanbetref en wil eet wat vir die menslike liggaam gemaak is om te eet: regte kos. Verbruikers dring aan op minder geprosesseerde kosse met lang lyste bestanddele en preserveermiddels. Die verbruiker bestempel oor die algemeen vars vleis as ‘n premêre proteïenbron, wat met verskeie gesondheidsvoordele gepaardgaan. Daarom speel die verbruikersgier “Fat sheds stigma” ook reg in die skaapvleis kraal. Die verbruiker het vir ‘n hele paar jaar ‘n skewe prentjie van skaapvleis gehad. Almal wat besorgd was oor hulle gesondheid en cholesterolvlakke het amper heel eerste skaapvleis uit hul dieet verban. Winkeltrollies het gekreun onder die wavragte blare en hoenderborsies om nie eens te praat van die gluten-vrye broodjies en bottervrye gebak nie. Dankie tog vir goeie Suid-Afrikaanse rooivleisnavorsing en ook prof. Tim Noakes wat Suid-Afrika daarvan oortuig het dat alle vet nie eintlik sleg is vir ons nie. (Bygesê, in plaas daarvan dat ons nou maar erken dat skaapvleis dit weer tot op die braaivleisvure gemaak het uit pure verlange, gee ons dit ‘n fênsie naam soos Banting).

Die verbruiker is egter nie net meer besorg oor sy/haar gesondheid nie, maar ook oor dié van die dier en omgewing. Hulle wil maklike, smaaklike en “guilt-free” kosse hê in terme van die volhoubaarheid van die toestand van ons omgewing. Die feit dat die meerderheid van Suid-Afrikaanse skape vrylik op natuurlike weiding wei, is ‘n groot pluspunt vir die bedryf waarvan die verbruiker gerus meer van bewus gemaak kan word.

Nog ‘n verbruikersgier wat ons Suid-Afrikaanse skaapvleis pas soos ‘n handskoen, is “Based on a true story”. Verbruikers raak meegevoer in die storie van ‘n produk se herkoms. Verbruikers het die behoefte om te weet waar hulle vleis vandaan kom, om met die produsent te kan gesels en in die storie te kan deel. Produkte wat met iets soos die naam van hul herkoms geassosieer kan word, soos Karoolam, sal volgens hierdie gier al hoe meer en meer op spyskaarte en winkelrakke verskyn. Dit is omdat ‘n produk soos Karoolam naspeurbaar is en ook uniek is in smaak en produksie.  

Hoe bereik mens hierdie verbruikers?

Soos reeds genoem teiken Skaapvleis SA LSM 8-10. Maar hoe besluit mens deur watter kanale om met hierdie verbruikers te kommunikeer? Op die ou einde is dit ook die media wat  saam met die hoeveelheid “Rand-elas” in die verbruiker se beursie ‘n bepalende rol speel oor watter giere onder verbruikers gaan seëvier. 

In die tydperk van 2001 tot 2004 het ‘n nuwe verbruikersgroep tot die middelklas getree, wat as die “Black Diamonds” bekend staan. Die Black Diamonds het hulself uit die laer LSM groep tot in die middelklas getrek. Hierdie groep streef saam met ander opkomende middelklas verbruikers om uiteindelik dieselfde leefstyl te volg as verbruikers wat hoër inkomstes verdien. Hierdie ambisies veroorsaak dat hierdie groep ook bereik deur kanale wat ons oorspronklik gedink net hoër inkomste verbruikers bereik. Dié verbruikers begin om meer van hul inkomste op luukser voedselsoorte soos byvoorbeeld skaapvleis te bestee. 

Die Suid-Afrikaanse voedselhandelaarsmark word deur name soos Pick n Pay, Shoprite, Checkers, Spar en Woolworths gedomineer en dis ook hier waar hierdie verbruikers meeste van hul aankope doen. 

Omdat die lewe soveel meer gejaagd is as ‘n dekade gelede, het verbruikers ‘n behoefte om groter plesier uit eenvoudiger kos te kry soos nuwe maniere om kos voor te berei, multi-kulturele voedselervarings en kwaliteit vleis. Hierdie eenstop-gerieflikheid waarna die verbruiker op soek is, word deur tegnologie verwesenlik. Die hoër LSM groepe en selfs die opkomende middelklas is ook geneig om hul aankope aanlyn te doen. Toepassings en webtuistes wat deur slimfone werk (of te wel “apps”), maak dit vir die verbruiker moontlik om met die druk van ‘n knoppie resepte te kry vir die bestanddele wat in haar persoonlike kos- en yskas is. Platforms op sosiale media soos Facebook gee aan die huisvrou die geleentheid om resepte te deel en idees uit te ruil. Hierdie toepassings stel die verbruiker ook in staat om aanlyn hul aankope te maak. Enigiets van appels en sout tot lamsboude en roosmaryn kan met een vinnige transaksie betaal word en binne ure by jou voordeur afgelewer wees.

Produsente en handelaars moet van dié platforms gebruik maak om produkte te bemark.  Hoe meer spesifiek, hoe beter. Hoe meer uniek of eiesoortig ‘n produk is, hoe makliker sal die verbruiker daarvan onthou, dit koop en ander daarvan vertel. Sosiale media speel ‘n baie groot rol in die lewens van die opkomende middelklasverbruiker. Hulle lees elektronies nuus en vertel gereeld vir die wêreld waarmee hulle besig is. Ook het die gier om maaltye en geleenthede wat rondom kos gaan, af te neem, posgevat. Vriende en familie wil sien wat ons gaar maak vir Kersfees en ouma se 80ste verjaarsdag. Kosstories word gedeel en om jou produk se naam deur die kragtige werking van sosiale media ge-“hashtag” (die #) te kry, is van onskatbare waarde.

 

Wat wil die verbruiker dan hê as dit by skaapvleis kom?

Sonder om ‘n formele studie en meningsopname te doen oor spesifiek skaapvleis, het ons bloot onsself as ‘n neutrale vleisverbruiker voorgestel en gedink wat sal dan vir ons belangrik wees wanneer ons ‘n skaapboud of -tjoppie kies. Die volgende eienskappe het dadelik uitgestaan:

·         Die skaapvleis moet vars lyk en ruik.

·         Die vleis moet ‘n mooi kleur hê.

·         Die R/kg moet binne my begroting en bereidwilligheid wees om te betaal.

·         Die verpakking moet goed en higïenies wees.

·         Dit moenie oormatig vet wees nie.

 

Alhoewel baie van die aspekte nie noodwendig in die produsent se beheer is nie, is daar sekerlik belangrike eienskappe en kwaliteite wat in gedagte gehou kan word. Die analise van die waardeketting is egter ‘n studie op sy eie en regverdig ‘n hele nuwe artikel vir ‘n volgende plasing. U sal egter saamstem dat baie produsente al opgemerk het dat daar ‘n omvattende nasionale studie van wat die verbruiker presies wil hê van skaapvleis benodig word. Indien u as verbruiker of produsent bereid is om by te dra tot ‘n huidige navorsingstudie oor skaapvleis en die verbruiker, kan u  gerus vir Tineil Hurter kontak by tineil.hurter@outlook.com.

As navorsers en produsente kan ons saam werk om die Suid-Afrikaanse verbruiker beter te leer ken om sodoende seker te maak skaapvleis bly op ‘n tevrede verbruiker se bord.

  So jy’t nie op ‘n plaas grootgeword nie, jou ouerhuis se koffietafels was nooit besaai met al wat ‘n landboutydskrif is nie en die naaste wat jy aan ‘n boerdery kom is vetplante kweek in jou woonstel se vensterbank. Tog is jy sekerlik een van baie Suid Afrikaners wat lief is vir ‘n skaaptjoppie op die vuur of ‘n skaapboud vir Sondag middagete. Hierdie Suid Afrikaanse gunstelinge kan egter nie vinnig in ‘n fabriek gemaak word nie. Nee, daarvoor benodig ons landbouers met ‘n vermoë om die onvoorspelbare natuurelemente te kombineer en te manipuleer om sodoende vir ons kwaliteit skaapvleis op te lewer. Tineil Hurter, van die Departement Landbou Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria is Skaapvleis SA se dame agter die skerms wat oor en vir die skaapvleis produsent van Suid Afrika skryf.

So jy’t nie op ‘n plaas grootgeword nie, jou ouerhuis se koffietafels was nooit besaai met al wat ‘n landboutydskrif is nie en die naaste wat jy aan ‘n boerdery kom is vetplante kweek in jou woonstel se vensterbank. Tog is jy sekerlik een van baie Suid Afrikaners wat lief is vir ‘n skaaptjoppie op die vuur of ‘n skaapboud vir Sondag middagete. Hierdie Suid Afrikaanse gunstelinge kan egter nie vinnig in ‘n fabriek gemaak word nie. Nee, daarvoor benodig ons landbouers met ‘n vermoë om die onvoorspelbare natuurelemente te kombineer en te manipuleer om sodoende vir ons kwaliteit skaapvleis op te lewer. Tineil Hurter, van die Departement Landbou Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria is Skaapvleis SA se dame agter die skerms wat oor en vir die skaapvleis produsent van Suid Afrika skryf.

.

  Marina is die projek bestuurder van Skaapvleis SA se verbruikersopvoeding projek. Marina het haar graad in Verbruikers wetenskap: Voedselhandel, by die Universiteit van Pretoria voltooi. Sy is tans ook ‘n MSc. Voeding student onder die leiding van Prof. Hettie Schönfeldt by die Universiteit van Pretoria    Kontak Marina gerus met enige vrae oor die Skaapvleis SA verbruikersopvoeding projek by marina@healthymeat.co.za

Marina is die projek bestuurder van Skaapvleis SA se verbruikersopvoeding projek. Marina het haar graad in Verbruikers wetenskap: Voedselhandel, by die Universiteit van Pretoria voltooi. Sy is tans ook ‘n MSc. Voeding student onder die leiding van Prof. Hettie Schönfeldt by die Universiteit van Pretoria

Kontak Marina gerus met enige vrae oor die Skaapvleis SA verbruikersopvoeding projek by marina@healthymeat.co.za